Akademia Wiedzy

Ugaś pragnienie pani Kasi

Jeśli studiowałeś, wiesz, jak czasem ciężko załatwić coś u pań z dziekanatu. Na moim wydziale tak przynajmniej bywało. Z jednej strony obsługują grono super ważnych profesorów. Z drugiej - studentów, którzy okazują respekt tylko wybranym, a panie z dziekanatu do tego kręgu zwykle nie należą. Nic dziwnego, że kobiety chcą w tym otoczeniu poczuć się ważne i kompetentne. Minęło kilka lat, zanim opanowałem skuteczną metodę postępowania.

Nie odkryłem Ameryki, nie był to żaden cudowny przebłysk mojego intelektu. Doszedłem jedynie do wniosku, że dając paniom to, czego pragną, mam największe szanse na załatwienie jakiejkolwiek sprawy (a muszę przyznać, że po rozpoczęciu pracy rzadziej pojawiałem się na zajęciach, za to do dziekanatu musiałem zaglądać coraz częściej). Zacząłem przy każdej wizycie wykonywać krótki łańcuch czynności, który dawał im do zrozumienia, że ich pracę uważam za istotną, a je same za ważne osoby w życiu uczelni.

Po wejściu do dziekanatu ze skromnym uśmiechem stawałem przy którejś z kobiet, nazwijmy ją Kasią. Cierpliwie czekałem, gdy wypełniała papiery po wizycie poprzedniego petenta - już tym zachowaniem pokazywałem, że jej praca jest warta tego, bym stracił minutę albo dwie. Gdy Kasia spojrzała na mnie i usłyszałem sakramentalne "słucham pana?", uprzejmie zaczynałem mówić:

- Jest taki kłopot. Pani na pewno najlepiej wie, co powinienem zrobić (tu doceniałem jej kompetencję). Okazało się, że muszę zdać jeszcze jeden dodatkowy przedmiot, a wcześniej o tym nie wiedziałem. Tymczasem skończyła się sesja...

Efekt zawsze był ten sam. Mimo że Kasia nie okazywała żywego zainteresowania moją godną politowania sytuacją, pomagała mi w miarę swoich możliwości. Naprawdę nie zdarzyło się, by mnie zbyła, nawet jeśli ewidentnie coś zawaliłem. Nie tylko wyjaśniała, co mówi regulamin (np. skreślenie z listy studentów!), ale dodawała najcenniejszą informację, czyli jaka jest realnie najkrótsza droga załatwienia sprawy. Ja, ciągnąc cały proces komunikacji, wszystkiego słuchałem z uwagą, pokazując, jak istotne jest to, co mówi Kasia. Na odchodne nie omieszkałem rzucić:

- Dziękuję pani bardzo. Świetnie, że właśnie na panią trafiłem.

Nie podlizywałem się i nie stosowałem żadnych sztuczek. Dostawałem to, czego chciałem, za to, że doceniłem pracę i kompetencję pani Kasi z dziekanatu. Czy pomijając tę drobną uprzejmość, miałbym szansę na sukces? Owszem — ale mniejszą.

Od dziś, chcąc zapewnić sobie dobre stosunki z ludźmi, pamiętaj, by swoim zachowaniem i słowami dać im poczucie ważności. Jeśli kiedykolwiek znajdziesz się na łasce: pielęgniarki w szpitalu, szatniarza w teatrze czym funkcjonariuszy straży miejskiej wlepiających mandaty za złe parkowanie — okaż im szacunek i doceń ich pracę. Nie ma pewności, że zawsze uzyskasz pełny, zamierzony efekt. Gwarantuję Ci jednak, że taki stosunek do ludzi zwielokrotni Twoją szansę na obrót wydarzeń, jakiego sobie życzysz.

-----------------------------------
Niniejszy artykuł jest fragmentem ebooka "Sztuka przyciągania ludzi", którego autorem jest Miłosz Karbowski. Dowiedz się więcej o tej książce i ściągnij darmowy fragment >>
foto: sxc.hu

20.05.2010. 10:12

Komentarze

Adriana pisze 21.05.2010. 11:50

Działa stara zasada wzajemności (zazwyczaj, bo nie zawsze), jak ktoś jest miły i docenia nas staramy się mu jakoś odpłacić. Kiedyś w jednym sklepie byłam złożyć reklamację, przygotowywałam się na mozliwe starcie a tu miłe zaskoczenie. Przyjemna rozmowa i sprawa załatwiona. Tym razem to oni ugasili moje pragnienie. I nadal tam kupuję.