Co ma wspólnego sztuka walki ju-jitsu z umiejętnością pływania?

Wyobraź sobie, że spotykasz kogoś pierwszy raz i wywiązuje się między Wami rozmowa o wszystkim i o niczym. Po chwili rozmowa przypadkiem schodzi na umiejętność pływania.

Twój rozmówca stwierdza, że ani on, ani nikt z jego rodziny nie umie pływać i wcale go to nie martwi. Więcej! Uważa, iż czas poświęcony na naukę pływania to czas stracony, który można znacznie lepiej wykorzystać na tysiąc innych sposobów.

Wyrażasz pewne zdziwienie, a wtedy ten ktoś z przekonaniem Ci wyjaśnia: "Nigdy nie marzyłem o karierze poławiacza pereł, wody właściwie nie lubię, na plażę nie chodzę, mieszkam zaś nie na jakiejś zacumowanej przy brzegu rzeki łodzi, tylko o ponad 40 km od najbliższego dużego zbiornika wodnego – czy to nie są wystarczające powody, żeby nie zawracać sobie głowy pływaniem?".

Nieco rozbawiony tym wywodem otwierasz usta, żeby grzecznie zaprotestować, na co Twój rozmówca tłumaczy Ci, że: "przecież umieć pływać tylko trochę, to tak jakby wcale pływać nie umieć, a nauczyć się porządnie wymaga bez porównania więcej pracy, niż normalny człowiek byłby temu poświęcić".

A kiedy, mimo potęgi tych wszystkich argumentów, wyrażasz jeszcze pewną wątpliwość co do bezsensowności nauki pływania, Twój rozmówca, człowiek jak się okazuje wykształcony, przygważdża Cię informacją, że Lord Nelson nie umiał pływać, nawet kiedy jeszcze miał oba ramiona, tak samo zresztą jak większość wielkich żeglarzy i odkrywców.

Co byś pomyślał o kimś takim? Pozwól, że spróbuję zgadnąć. Bez wahania przyznałbyś mu zapewne elokwencję, oczytanie, zdolność logicznej argumentacji. Uznałbyś go, jeśli lubisz ten rodzaj rozmowy, za całkiem interesującego rozmówcę. Zgoda? Ale także, jeśli się bardzo nie mylę, uznałbyś go za niemałego dziwaka. Dlaczego?

Ponieważ, i to jest dość oczywiste dla każdego, kto nie stawia własnej oryginalności i własnych abstrakcyjnych argumentów ponad realiami życia – umiejętność pływania bywa przydatna, czasem może nawet uratować życie, własne albo cudze... Z pewnością dodaje też pewności siebie w sytuacjach kiedy się jest blisko wody, co w normalnym życiu, nie sterowanym przez antypływacką obsesję nie zdarza się znowu tak rzadko...

Dobrych argumentów miałbyś jeszcze sporo, ale przecież ważniejsze od argumentów jest życie, i ono przemawia za tym, by poświęcić nieco czasu i energii na naukę pływania swoją i swoich bliskich. Myślę, że się z tym poglądem zgodzisz.

Z drugiej strony jednak coś jest w argumentach naszego elokwentnego dziwaka – przecież większość naszego czasu spędzamy nie na głębokiej wodzie, czy w jej pobliżu, ale wśród ludzi. Wśród ludzi różnych – znajomych i obcych, przychylnych nam i obojętnych, a czasem nawet wrogich i niebezpiecznych.

Dla większości spośród nas umiejętność pływania jest czymś oczywistym, poczuwamy się też do dbałości o to, by posiadły ją w wystarczającym stopniu nasze dzieci. Co jednak robimy, aby dać im, i sobie samemu, umiejętność poradzenia sobie w naszym naturalnym, codziennym ludzkim środowisku?

To musi być związane z inteligencją emocjonalną – przecież gdybyśmy byli logiczni, to pewna elementarna umiejętność obronienia się przed napastnikiem, nachalnym adoratorem, kieszonkowcem, wulgarnym pijakiem itd. byłaby dla nas co najmniej równie ważna, co umiejętność przepłynięcia dwustu metrów żabką.

Większość z nas, tych żyjących na stałym lądzie, a nie na brzegu rzeki, jest znacznie częściej zagrożona cudzą agresją, niż utonięciem. I to pomimo wszelkich argumentów, nie pozbawionych przecież pewnej logiki, które można by łatwo stworzyć po prostu adaptując te użyte przez naszego hipotetycznego nie lubiącego pływania rozmówcę.

Po tej adaptacji wyglądałyby one tak: "nigdy nie marzyłem o karierze bodyguarda, bić się nie lubię, lokale słynące z brutalnych awantur omijam, mieszkam nie w jakimś slumsie, tylko w bardzo porządnej dzielnicy – czy to nie są wystarczające powody, żeby nie zawracać sobie głowy ju-jitsu? Przecież znać ju-jitsu tylko trochę, to tak jakby wcale go nie znać, a nauczyć się go porządnie wymaga bez porównania więcej pracy, niż normalny człowiek byłby temu poświęcić. W dodatku wątpliwe jest, czy Hannibal, Scypion Afrykański, albo powiedzmy Marszałek Montgomery znali ju-jitsu, co im przecież nie zaszkodziło w pięknych karierach..."

Te argumenty nawet mogą mieć pewną wartość, ale absolutnie nie przekreślają realnej użyteczności wszystkiego, co w prosty i nie dezorganizujący życia sposób zwiększyłoby nasze

poczucie bezpieczeństwa wśród ludzi, nawet jeśli nie wszyscy będą nam przyjaźni. Zgoda?

Analogia pomiędzy pływaniem, a umiejętnością obronienia się jest dość ścisła, ale nie do końca. Dlaczego? Ponieważ woda nie ma oczu i nie reaguje na język Twojego ciała. Potencjalny agresor ma i reaguje, i to dużo bardziej niż sobie prawdopodobnie wyobrażasz.

Istnieje dzisiaj cały dział kryminologii, zwany "wiktymologią". Wiktymologia to nauka o ofiarach przestępstw, bada przede wszystkim kto i dlaczego staje się taką ofiarą. Niektóre wnioski z tych wszystkich licznych badań są już niezbite i naprawdę szokujące – otóż ogromna część ofiar przemocy ze strony obcych, a już szczególnie tego, co można określić, jako "bezinteresowna przemoc", czyli napaści huligańskich, to ludzie, których napastnicy, na podstawie ich zachowania, wyglądu i właśnie języka ciała rozpoznają, jako osobę bezbronną, atak na którą nie wiąże się z żadnym ryzykiem.

Wynika z tego między innymi to, że każde zwiększenie Twojej zdolności do obrony, które odbije się we wzroście Twego poczucia bezpieczeństwa i spokojnej pewności siebie, stanie się dla potencjalnego agresora sygnałem, że "tę osobę lepiej zostawić w spokoju". "Jak pomyślał, tak i zrobił", przynajmniej w przeważającej ilości przypadków tak się dzieje.

Jeśli zgodziłeś się z moim dotychczasowym wywodem, to udało mi się Cię z pewnością przekonać, iż nauczenie się nieco ju-jitsu jest w najlepszym interesie Ciebie samego i Twoich bliskich. Zapewniam Cię, że jest to także całkiem możliwe, a nawet niezbyt trudne. 

---

Piotr Obmiński, autor artykułu, tłumacz polskiej edycji poradnika "Policyjne Ju-Jitsu", dzięki któremu będziesz czuć się bezpiecznie w każdej sytuacji, dzięki prostym chwytom ju-jitsu, których może nauczyć się każdy.

---

- - - - artykuły - - - - >>

Dlaczego tak wiele osób ekscytuje się NLP?

Miałam kolegę Tomka, który miał bardzo obniżoną samoocenę. Uważał, że jest życiowym pechowcem. Całym sobą komunikował światu swoją sytuację: oczy wbite w ziemię, przygarbiony, zrezygnowany. Żal mi go było, bo wiedziałam, że jest wspaniałym grafikiem, że ma talent, ale z takim myśleniem o sobie samym, nigdy nie osiągnie sukcesu. Opowiedziałam mu o technice NLP pozwalającej na.... przeczytaj cały artykuł >>